ตอนที่ 119 หลินรั่วรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะเสียหน้าในที่สาธารณะแล้ว

หลังสิ้นสุดไปหนึ่งรอบ หลินรั่วก็นอนระทวยอยู่ในอ้อมอกของลู่เสียนฉือ

“พูดมาเถอะภรรยา” พอจบแล้วเขาก็ยังอยากจะต่ออีก

“ฉันไปที่สระน้ำลึกมา แล้วก็เจอกันที่นั่น”

“หลัก ๆ คือตลอดทางมีสมุนไพรหายากเยอะมาก ฉันเก็บไปเก็บมาก็ไปถึงตรงสระน้ำลึกนั่น”

พอหลินรั่วพูดจบก็ซุกตัวเข้าไปในอ้อมอกของลู่เสียนฉืออีกหน่อย

“เข็มเงินเป็นเธอที่แทงเข้าไปใช่ไหม แล้วก็ไม้ท่อนนั้นด้วย?”

แม้ลู่เสียนฉือจะเป็นเชิงถาม แต่น้ำเสียงกลับมั่นใจมาก

“อืม เพราะงั้นฉันดูแลตัวเองได้ นายไม่ต้องเป็นห่วงหรอก”

หลินรั่วยังจะแก้ตัวได้อีกหรือ แน่นอนว่าไม่ได้ สารภาพเพื่อผ่อนหนักเป็นเบาดีกว่า

ลู่เสียนฉือแค่นเสียงหึออกมา นี่เป็นครั้งแรกในภาพจำของหลินรั่ว