ตอนที่ 110 ไม่มีผู้หญิงคนไหนที่ไม่ชอบเดินซื้อของหรอก

หลังมื้ออาหารหลินรั่วเก็บกวาดเล็กน้อย ก้มดูเวลาก็พบว่าอีกไม่นานจะเก้าโมงแล้ว คิดขึ้นได้ว่าซุนลิ่วอาจจะมาถึงก่อนเวลา เธอจึงหยิบตะกร้าสะพายแล้วปั่นจักรยานออกจากบ้านไป

ตลอดทางไม่ได้เจอใครเลย ซึ่งนั่นก็ทำให้หลินรั่วรู้สึกสบายใจขึ้นไม่น้อย

เธอไม่ได้กลัวใครหรอก เพียงแต่รำคาญความยุ่งยาก การทักทายปราศรัยที่ไม่จำเป็นเหล่านั้น เธอขี้เกียจจะรับมือ

ขณะที่ไปถึงหน้าประตู ซุนลิ่วก็มารออยู่แล้วจริง ๆ

“น้องสาว!”

ซุนลิ่วจำหลินรั่วได้ในแวบแรก เสียงไม่ดังนักแต่โบกไม้โบกมือเป็นวงกว้างทีเดียว!

“มาถึงตั้งนานแล้วเหรอ”

หลินรั่วยิ้มถาม

ตรงนี้มีทหารยาม หลินรั่วจึงไม่ต้องกังวลเรื่องการอยู่ตามลำพังกับชายแปลกหน้า

“ไม่ ไม่เลย เพิ่งมาถึง!”