กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หลินรั่วไม่เกรงใจและนั่งลงบนม้านั่งหิน
“เรื่องมันเป็นอย่างนี้ พี่สะใภ้ ฉันอยากจะปูทางเดินโรยกรวดไว้ในลานบ้านสักหน่อยน่ะ เลยคิดว่าถ้ากองทัพใหญ่กับพวกน้องชายเลิกเรียนแล้วไม่มีอะไรทำ จะช่วยฉันไปเก็บหินหน่อยได้ไหม ถ้าเขามีเพื่อนสนิทที่เล่นด้วยกันแล้วมาชวนไปด้วยกันได้ก็ยิ่งดีเลย!”
“แน่นอนว่าฉันไม่ให้พวกเขาออกแรงฟรี ๆ หรอกนะ กรวดหนึ่งตะกร้าให้ลูกอมนมหนึ่งเม็ด พอเก็บกรวดได้พอแล้ว ฉันจะเลี้ยงซาลาเปาเด็ก ๆ กลุ่มนี้เอง!”
หลินรั่วคิดว่าการให้เงินเด็ก ๆ นั้นไม่เหมาะ ให้ของกินน่ะดีที่สุดแล้ว!
ยุคสมัยนี้ของกินมีค่าที่สุดแล้ว!