กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หลินรั่วรู้สึกว่าตัวเองเริ่มมีนาฬิกาชีวิตเหมือนกับลู่เสียนฉือแล้ว นี่ไง ไม่ต้องมีใครปลุกก็ตื่นขึ้นมาเองได้แล้ว
“ภรรยา นอนต่ออีกสักพักเถอะ เดี๋ยวฉันไปเอาข้าวที่โรงอาหารให้ ดีไหม”
ลู่เสียนฉือกอดคนในอ้อมอกพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“แบบนั้นไม่ได้หรอก ฉันต้องไปทำกับข้าว ลุกได้แล้ว!”
หลินรั่วยืนกราน
“ได้!”
ลู่เสียนฉือรู้ว่าตนพูดไปมากกว่านี้ก็ไร้ประโยชน์ ได้แต่ตามใจเธอ
หลังจากทั้งสองคนล้างหน้าแปรงฟันเสร็จก็มาที่ห้องครัว และเริ่มแบ่งหน้าที่กันทำงานทันที
“คุณสับไส้เนื้อ สับให้เยอะหน่อยนะ พวกเราจะได้นึ่งเยอะหน่อย เอาไว้ให้เจียงเฉิงพกไปกินระหว่างทาง ยังไงเขาก็มาเพราะฉันนี่นา จริงไหมล่ะ!”