0047

⬢⬢⬢

ตอนที่ 47 เยี่ยนหมิง คุณชอบตรงไหนในตัวฉัน เดี๋ยวฉันแก้ให้ยังไม่สายนะ

“ท่านคะ ใกล้จะถึงสลัมแล้วค่ะ ท่าน... อึก... ท่านลงได้แล้วค่ะ เสียงหมาป่าหอนก็หายไปแล้วด้วย”

เฉินเสี่ยวเม่ยที่ถูกหลีซูแบกไว้บนไหล่ ฝืนกลั้นสิ่งที่จวนจะอาเจียนออกมาจากลำคอ แล้วเอ่ยเตือนออกมาอย่างยากลำบาก

“งั้นเหรอ? ดูท่าหมาป่าตัวนั้นไม่ได้พุ่งเป้ามาที่ฉันสินะ!”

หลีซูถอนหายใจยาวออกมาคำหนึ่ง เช็ดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก แล้วพาเฉินเสี่ยวเม่ยลงจอดในป่าทึบที่ห่างจากสลัมเพียงไม่กี่สิบเมตร

มองจากตรงนี้ไป พอดีจะเห็นกระโจมที่แม่ของเฉินเสี่ยวเม่ยอาศัยอยู่

เพียงแต่คนข้างในไม่ได้ออกมา เธอทำได้เพียงมองเงาคนข้างในผ่านรอยขาดของผ้ากระโจมอย่างเลือนราง