บทที่ 378 การกลับมาของคลื่นอสูรไร้สิ้นสุด

หลายวันต่อมาผ่านไปท่ามกลางความสงบที่ชวนให้ไม่สบายใจ

สงบเกินไป

สนามรบที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นดั่งปากอสูรซึ่งกลืนกินทุกสิ่ง เต็มไปด้วยควัน โลหิต และเสียงคำราม บัดนี้กลับนิ่งสงบอยู่ใต้ท้องฟ้ายามเช้าสีหม่น

เหล่าผู้บำเพ็ญของจักรวรรดิสวรรค์รกร้างผลัดเปลี่ยนเวรกันลาดตระเวนรอบแนวเขต ความตึงเครียดฝังลึกอยู่บนใบหน้าของทุกคน

เพียงเสียงกิ่งไม้หักก็ดีพอจะทำให้ใครบางคนกำอาวุธแน่น ทุกเสียงเสียดสีกันของต้นหญ้าสูงก็ทำให้ยามเฝ้าระวังหรี่ตาลงทันที

เพราะทุกคนรู้ดีว่า คลื่นอสูรไม่มีทางจบลงเช่นนี้

ไม่มีทางจบลงโดยไม่ต้องจ่ายราคา

ไม่มีทางจบลงโดยไม่มีการคลุ้มคลั่งครั้งสุดท้าย

และไม่มีทางจบลงโดยไม่มีการบุกกระหน่ำครั้งสุดท้ายอย่างสิ้นหวัง

แต่ดินแดนรกร้างอันยิ่งใหญ่กลับยังคงเงียบงัน