ตอนที่ 105 คำขอร้องของจงเฉิงผิง

ตอนที่ 105 คำขอร้องของจงเฉิงผิง

ฝ่ามือใหญ่ของหนิงอี้แตะลงบนศีรษะของเธอเบาๆ ครู่หนึ่งจึงเอ่ยขึ้นว่า "ช่างเถอะ ไม่อยากกินก็ไม่ต้องกิน ไว้อยากกินเมื่อไรค่อยทำใหม่"

เผยหวายเย่มองปราดเดียวก็เข้าใจได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น เขายื่นมือใหญ่ไปกุมมือของเธอไว้ "ฉันไม่ดีเอง ที่ปล่อยให้เธอไปเห็นภาพที่ไม่น่าดูพวกนั้น"

ทุกคนบนโต๊ะอาหารต่างพากันทำหน้างงเป็นแถบๆ

"มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นที่ฉันไม่รู้เรื่องอีกเนี่ย" หานเฉาถามขึ้นด้วยความอยากรู้อยากเห็น

เฉิงเสี่ยวเยว่เอาศอกสะกิดแขนเขาเบาๆ "พี่หาน เวลากินข้าวไม่ควรพูดคุย กินเสร็จแล้วค่อยคุยกันเถอะ"

เธอเป็นคนละเอียดอ่อน ย่อมเข้าใจสถานการณ์ได้ชัดเจนกว่าคนที่ทำตัวโผงผางอย่างหานเฉามากนัก

"นั่นสิ กินข้าวเสร็จแล้วค่อยถามให้หนำใจเถอะ" สวี่สุยช่วยเสริมขึ้นมาอีกคำ