ตอนที่ 15 พากลับบ้านพักตากอากาศ

ตอนที่ 15 พากลับบ้านพักตากอากาศ

จะเรียกว่าเป็นการชดเชยก็คงไม่ถูกนัก ความจริงเป็นเพราะลูกพี่ของพวกเขาจิตใจดี ทนเห็นยัยคนบ้านั่งเคี้ยวข้าวต้มเปล่าๆ ไม่ลงต่างหาก

เธอร้องงอแงอยากกินเนื้อ ก็เลยถือโอกาสทำกินกันพร้อมหน้าพร้อมตาทุกคนเสียเลย

หลี่หงอิงมองดูคนกลุ่มนี้ตรงหน้าด้วยความรู้สึกซาบซึ้งใจจนบรรยายไม่ถูก เธอยังไม่เคยได้พบเจอด้านมืดของจิตใจมนุษย์ในยุคนี้ จึงคิดไปว่าทุกคนที่ได้พบเจอล้วนเป็นคนดีมีน้ำใจประเสริฐ

หลังมื้อเช้า หานเฉารับหน้าที่ขับรถ สวี่สุยนั่งเบาะข้างคนขับ ส่วนหนิงหร่านก็ยังคงนอนหลับปุ๋ยซุกแนบอยู่บนอกของเผยหวายเย่เหมือนเดิม

"ยัยคนบ้านี่เมื่อคืนไม่ได้นอนหรือไงเนี่ย" สวี่สุยไม่ได้อยากจะพูดมาก แต่เห็นหนิงหร่านหลับสนิทขนาดนี้ก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากทัก