ตอนที่ 251 พากลับฐาน

ตอนที่ 251 พากลับฐาน

เดิมทีตอนที่หนิงหร่านบอกว่าจะสร้างฐานผู้รอดชีวิตภาคประชาชนขึ้นมานั้น เขายังแอบคิดขำว่าอีกฝ่ายเพ้อฝันเกินจริงไปหน่อย

ตอนนี้พอนึกย้อนกลับไป หนิงหร่านกลับเป็นคนที่คิดคำนึงถึงประชาชนคนธรรมดาระดับรากหญ้ามากที่สุดอย่างแท้จริง

ไม่ใช่ทุกคนที่จะเอาชีวิตรอดเดินทางไปจนถึงฐานทัพใหญ่ได้ และก็ไม่ใช่ทุกคนที่จะประทังชีวิตด้วยเสบียงอันน้อยนิดไปจนถึงวันที่วันสิ้นโลกจบสิ้นลง

ยังมีผู้คนอีกมากมายเหมือนอย่างครอบครัวของอู๋ฉางหลินที่จำใจต้องซ่อนตัวอยู่ ไม่ยอมจากบ้านเกิดเมืองนอนไปไหนอย่างง่ายดาย

"ผู้มีพระคุณ พวกฉันไม่ไปก็ได้ ขอแค่ช่วยชีวิตเด็กๆ ไว้ก็พอ" ภรรยาของอู๋ฉางหลินมีสีหน้ากังวลอย่างเห็นได้ชัด กลัวเหลือเกินว่าพวกเขาจะไม่ยอมพาเด็กๆ ไปด้วย

เด็กสองคนนั้นก็โผเข้ากอดผู้เป็นแม่ ร้องไห้สะอึกสะอื้นกันระงม

ผู้เช่าคนอื่นๆ ที่เพิ่งได้กินอาหารต่างยืนนิ่งเงียบ ไม่รู้ว่าจะเอ่ยปากอย่างไรดี

ผู้มีพระคุณอยากจะพาใครไปด้วย พวกเขาก็ไม่มีสิทธิ์ก้าวก่ายแม้แต่น้อย

จะเป็นหรือตาย ล้วนขึ้นอยู่กับโชคชะตากำหนดทั้งสิ้น