ตอนที่ 231 ไม่ต้องการเด็ก

ตอนที่ 231 ไม่ต้องการเด็ก

ชั่วขณะนั้น เสียงร่ำไห้ดังกึกก้องไปทั่วห้องใต้ดิน ความหวาดกลัวและความอัปยศอดสูที่สั่งสมมาอย่างยาวนาน ในที่สุดก็มีช่องทางให้ระบายออกมาเสียที

หนิงหร่านไม่ได้เอ่ยปากเร่งรัดพวกเธอ เพียงแต่ยืนรอคอยอย่างเงียบสงบเพื่อให้พวกเธอได้ร้องไห้จนกระทั่งอารมณ์เริ่มสงบลง

เผยหวายเย่ยืนอยู่ด้านหลังของเธอ สายตาทอดมองร่างอันผอมโซเหล่านั้นอย่างสงบนิ่ง น้ำเสียงแฝงความเย็นเยียบ "ไอ้สุนัขสารเลวหูไห่ ตายสบายเกินไปจริงๆ"

หนิงหร่านไม่ได้หันกลับไปมองและไม่ได้เอ่ยตอบคำใด

เธอเฝ้ามองผู้หญิงเหล่านั้นปลดปล่อยความรู้สึกจนหมดสิ้น ก่อนจะช่วยพยุงกันและกันก้าวเดินออกไปข้างนอก

หานเฉาเดินรั้งท้าย ก่อนจะก้าวพ้นออกมา เขาก็จุดไฟเผาทำลายห้องใต้ดินแห่งนี้จนหมดสิ้น