บทที่ 353 พ่ายแพ้ยับเยินดั่งภูเขาถล่ม คุกเข่าลงไปเลียพื้นรองเท้า

บทที่ 353 พ่ายแพ้ยับเยินดั่งภูเขาถล่ม คุกเข่าลงไปเลียพื้นรองเท้า

คนกลุ่มนี้ขวัญหนีดีฝ่อไปหมดแล้ว สภาพดูไม่ต่างอะไรกับกองทัพที่แตกพ่ายยับเยินดั่งภูเขาถล่ม

พวกมันแทบจะวิ่งหนีกระเจิดกระเจิงไปคนละทิศละทาง โดยไม่สนใจพันธสัญญาหรือมิตรภาพที่เคยมีมาก่อนหน้าเลยแม้แต่น้อย

ออกาเอ่ยถามอย่างตื่นตระหนก "เออร์วิน พวกเราจะทำยังไงกันดี?"

เออร์วินดึงสติตัวเองกลับมาจากความตกตะลึงและความคลื่นไส้ขยะแขยงในตอนแรก "อย่าเพิ่งแตกตื่น ออกา เรย์มอนด์ ลอว์เซล ฝ่ายนั้นมีคนน้อยกว่า! รวมพลคนของแปดตระกูลลี่ข่าเราให้ครบ อย่าวิ่งมั่วซั่ว ค่อยๆ ถอยร่นไป"

ในเวลานี้ ไม่สามารถสู้ต่อได้อีกแล้ว

หากนับแค่คนของแปดตระกูลลี่ข่าเพียวๆ แท้จริงแล้วก็แข็งแกร่งกว่าฝั่งของซูอวี่ด้วยซ้ำ

แต่ทว่าในด้านหนึ่ง