กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 289 ซูอวี่และฉือมู่เหยียน vs เมิ่งเสวี่ยเหยา มนุษย์กับเซียน
"พวกมนุษย์อย่างพวกนายแต่เดิมก็เป็นแค่ทาสของเผ่าเรา..."
คล้ายกับแตะต้องเรื่องต้องห้ามบางอย่าง เมิ่งเสวี่ยเหยากัดริมฝีปากบางเบาๆ กลืนคำพูดที่เกือบจะหลุดปากกลับลงไป
การที่เขตต้องห้ามเรียกมนุษย์ว่า "ต่ำช้า" นั้นมีที่มาที่ไป
เพียงแต่ประวัติศาสตร์ช่วงนี้ถูกเผ่าพันธุ์นับไม่ถ้วนลืมเลือนไปตามกาลเวลา มีเพียงเผ่าเซียนจุติเท่านั้นที่ยังคงเก็บบันทึกไว้อย่างสมบูรณ์
ชายเสื้อสีขาวของเมิ่งเสวี่ยเหยาพลิ้วไหว ใต้เท้ามีดอกบัวห้าสี แดง ทอง ชมพู ฟ้า เขียว เบ่งบาน ด้านหลังมีกระบี่บินสิบสามเล่มลอยออกมา แต่ละเล่มล้วนแฝงไว้ด้วยพลังที่ชวนให้ใจสั่นสะท้าน
ราวกับเซียนบนสรวงสวรรค์ที่ร่วงหล่นสู่โลกมนุษย์
"มดปลวกตัวกระจ้อยร่อย กล้าดียังไงมาตั้งตัวเป็นเจ้านาย?"