บทที่ 249 แม่มดสรรพรู้รอบรู้สรรพสิ่ง เสกหินเป็นทอง

บทที่ 249 แม่มดสรรพรู้รอบรู้สรรพสิ่ง เสกหินเป็นทอง

หญิงสาวนั่งตัวตรงสง่างามอยู่ใต้ศาลาในสวนมายา เส้นผมและคิ้วขาวโพลน แฝงไว้ด้วยเสน่ห์อันเต็มเปี่ยมของสตรีวัยผู้ใหญ่

ในแววตาของซูอวี่ฉายประกายประหลาดใจวูบหนึ่ง ก่อนจะนึกถึงเรื่องของไอลียาขึ้นมา จนหัวใจถูกย้อมด้วยความโศกเศร้าอีกครั้ง

เมื่อเห็นท่าทางเคว้งคว้างทำตัวไม่ถูกของซูอวี่ แม่มดสรรพรู้ก็ยกมุมปากขึ้น นิ้วมือสะบัดเบาๆ เก้าอี้สีขาวตัวหนึ่งก็ปรากฏขึ้น "อย่ามัวแต่ยืนทื่ออยู่ตรงนั้นเลย มานั่งสิ"

"ฉันขยายอารมณ์ด้านลบอย่าง 'ความเกียจคร้าน' ของเธอ ให้ความรู้สึกเกียจคร้านเข้าครอบงำวิญญาณและกดข่มความโศกเศร้าเอาไว้ วิญญาณของเธอถึงได้สงบลงได้"