กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 183 นั่นคืออีลันเดียร์ ดาบศักดิ์สิทธิ์ของราชาทูตสวรรค์
เลือดเทพเพียงน้อยนิด ย่อมเป็นตัวแทนของจิตสำนึกเทพเพียงน้อยนิดเช่นกัน
เมื่อพลังของร่างสถิตตกต่ำลงถึงขีดสุด จิตสำนึกเทพที่ไม่อาจสะกดข่มไว้ได้อีกต่อไปจึงทะลุร่างออกมาในที่สุด และได้รับอิสรภาพกลับคืนมา
จิตสำนึกเทพสายนี้ดูราวกับจะดับสูญไปได้ทุกเมื่อ
ซูอวี่ตระหนักถึงบางสิ่งได้ จึงรีบนำศิลาวิญญาณดำที่นำออกมาจากโบราณสถานขึ้นมาทันที
ราวกับจอกแหนไร้รากได้พบตาน้ำต้นกำเนิด เมื่อได้สถิตอยู่ในศิลาวิญญาณดำ เงาร่างสีทองจางๆ จึงค่อยๆ ก่อตัวเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมา
"คุณ... ฉันเคยเห็นคุณ"
"บนทำเนียบวายุเมฆา... ซูอวี่..."
คำพูดของเธอตะกุกตะกักและไม่ชัดเจน
ดูเหมือนกาลเวลาอันยาวนานที่ไม่ได้เอ่ยคำใดเลย จะทำให้แม้แต่ความสามารถในการสื่อสารก็ยังขาดหายไปบ้าง