บทที่ 122 คลื่นลมโหมกระหน่ำ เมืองโบราณลืมเลือนปรากฏสู่โลก

บทที่ 122 คลื่นลมโหมกระหน่ำ เมืองโบราณลืมเลือนปรากฏสู่โลก

"นายก็รู้นี่ ซูอวี่"

"ฉันน่ะยืนอยู่ฝั่งนายอย่างเหนียวแน่นมาตลอดเลยนะ!"

แม้แต่หลินลี่เองยังรู้สึกว่าการพูดแบบนี้มันแอบไร้ยางอายอยู่ไม่น้อย

แต่นะ วิธีการเพิ่มพลังจิตในโลกนี้น่ะมันหายากเหลือเกิน...

ตัวเขาถึงขั้นขอบเขตกึ่งเทพแล้ว แต่พลังจิตกลับหยุดชะงักอยู่ที่ขอบเขตทะเลวิญญาณเหมือนกับซูอวี่ หากก้าวหน้าไปได้อีกขั้น มันจะเป็นการเปลี่ยนแปลงเชิงคุณภาพอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน!

หลินลี่จำต้องยอมรับว่า หากซูอวี่ยื่นข้อเสนอนี้มาจริงๆ เขาก็นึกหาเหตุผลที่จะปฏิเสธไม่ออกเลย

ซูอวี่ยิ้มพลางเก็บมันกลับไป "ฮ่าๆ เหล่าหลิน ผมบอกแล้วไงว่าไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้~"

"เพียงแต่ว่า ผมเองก็เหลือแค่ผลเดียวแล้วเหมือนกัน"

หลินลี่อดที่จะรู้สึกผิดหวังไม่ได้