กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 69 งั้นก็แปลว่า ฉันก็เป็นองค์ชายเก้าได้น่ะสิ!
เมื่อพวกเซี่ยถิงเอินรุดมาถึงหุบเขาชิงสือ ฉือมู่เหยียนและเหล่ามารก็จากไปแล้ว
ป่าไม้บนยอดเขาแห่งนี้ถูกกวาดราบเป็นหน้ากลอง ลำธารระเหยเหือดแห้ง กระทั่งยอดเขาก็ยังถูกซัดจนยุบตัวเว้าแหว่ง
"มาช้าไปก้าวเดียว" เซี่ยถิงเอินกล่าว
เจียงหวายเหรินเอ่ยด้วยความกังวลว่า "ทิศทางของกระแสมิติปั่นป่วนเอาแน่เอานอนไม่ได้ ตอนนี้ถ้าไม่นับตัวซูอวี่เองแล้ว ก็ไม่มีใครรู้เลยว่าเขาถูกพัดไปตกที่ซอกหลืบไหนของถ้ำมารภัยพิบัติ"
หนิงฮั่นเหวินหรี่ตาลง พลางครุ่นคิด
เซี่ยถิงเอินขมวดคิ้ว "ท่าไม่ค่อยดีแล้วสิ ไม่รู้ว่าองค์ชายเก้าแห่งเผ่ามารนั่นเกิดบ้าอะไรขึ้นมา ถึงได้สั่งระดมพลทั้งเจ็ดเมืองของแดนภัยพิบัติมารวมตัวกัน จนแนวหน้าหุบเขาชิงสือเข้าขั้นวิกฤต..."