กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 9 เสน่ห์มรณะ! ตัวฉันนี่แหละคือภัยพิบัติเคลื่อนที่
เจียงอิ่งกอดกิ่งหักของดอกทานตะวันของเธอไว้ น้ำตาคลอเบ้าไม่หยุดหย่อน พลางเงยหน้าขึ้นมองซูอวี่อย่างดื้อรั้น
ชีวิตของเธอ ทุกสิ่งทุกอย่างของเธอ
ทำไมความงดงามถึงเพิ่งจะเริ่มต้น แต่กลับถูกซูอวี่ทำลายลงอย่างไร้ความปรานีแบบนี้กัน?
"นี่คือการแก้แค้นของนายงั้นเหรอ? เอาสิ ลงมือเลยสิ! ตบฉันเลยสิ!" เธอร้องไห้ตะโกนออกมา "ฮือๆ... นายเจอเธอตั้งนานแล้วใช่ไหม ถึงได้จงใจปิดบังพลังพรสวรรค์ของตัวเองเพื่อจะสลัดฉันทิ้งน่ะ?"
"ไอ้ผู้ชายสารเลว ไอ้ชาติชั่ว คนใจดำ!"
"ฮือๆ ฉันผิดไปแล้ว ซูอวี่ ฉันผิดไปแล้ว ได้โปรดเถอะ ให้อภัยฉันนะ พวกเรากลับมาคบกันเหมือนเดิมได้ไหม..."
ซูอวี่ถึงกับพูดไม่ออก
ทำไมเมื่อก่อนเขาถึงไม่ทันสังเกตว่าเจียงอิ่งจะหน้าหนาได้ขนาดนี้นะ?