กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 462 กลับบ้านไหม
เดิมทีเย่ซินหร่านไม่ได้คิดจะบอกอะไรมากนัก แต่พอเห็นจั่วหางยอมเผยนิ้วทองคำของตัวเองออกมาหมดเปลือกแบบนี้ นางก็ลำบากใจที่จะปิดบังต่อ จึงบอกไปว่า
“นิ้วทองคำของข้าเป็นมิติเก็บของ ข้างในมีของเดิมของข้าติดมาด้วยนิดหน่อย”
“มิติหรือ มีของพรรค์นั้นจริง ๆ ด้วยหรือเนี่ย”
จั่วหางดูจะตื่นเต้นมาก “ตอนฟื้นขึ้นมา ข้าสำรวจทั่วทั้งตัวไปรอบหนึ่งแล้ว สุดท้ายก็ไม่เจอพวกมิติอะไรนั่น ตอนนั้นยังนึกว่าตัวเองทะลุมิติมาตัวเปล่าเสียอีก”
“ยังดีที่หลังจากนั้นพบว่าเสียงขลุ่ยของข้าควบคุมพฤติกรรมของสัตว์ได้”
“แล้วทำไมเจ้าถึงไม่แก่ล่ะ เป็นเพราะตัวเจ้าเอง หรือคนที่ทะลุมิติมาเป็นแบบนี้กันหมด”