เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 382 ล่มสลาย
ตอนที่พวกคนเถื่อนล้อมเข้ามา เซียวหวยอันก็หมุนตัวหลบไปอยู่ตรงมุมอับหลังเต็นท์ใหญ่ แนบตัวติดนิ่งไม่ขยับเลย
เขามองดูความคืบหน้าที่ไม่คาดคิดนี้ด้วยสายตาเย็น ๆ มองพวกกบฏถูกจับกุมจนหมดอย่างง่ายดาย
จากนั้นประตูเต็นท์ใหญ่ก็เปิดออก คนร่างสูงใหญ่ผอมแห้งเหมือนโครงกระดูกเดินออกมาจากข้างใน
“อูเอ่อร์มู่ ท่านช่วยเหลือพ่อของข้ามาอย่างขยันขันแข็งตั้งหลายปี พ่อเรียกท่านว่าหมาป่าที่ภักดีที่สุดบนทุ่งหญ้า พอเปลี่ยนมาเป็นข้า ทำไมถึงชักดาบใส่กันล่ะ”
อูเอ่อร์มู่อายุมากแล้ว ไม่ได้อยู่ในกลุ่มที่แหกวงออกมาคราวนี้เลย คำพูดของซาหล่างจึงเหมือนทรายกำมือที่ปลิวไปตามลม ไม่มีใครตอบกลับมาเลย
ในหมู่กบฏมีคนทนภาพนี้ไม่ไหว มือเท้าอ่อนแรง ทรุดคุกเข่าลงกับพื้นดังโครม ดาบในมือก็หลุดตกลงพื้นไปด้วย
เสียงที่ดังก้องนั้นในความมืดกลางคืนฟังดูขัดหูเป็นพิเศษ
ซาหล่างหัวเราะเย็น ๆ
“ตัวข้าที่ป่วยเป็นโรคนี้ ตั้งแต่เด็กก็โดนมองด้วยสายตารังเกียจมาตลอด พ่อไม่ชอบข้า พี่ชายก็ดูถูกข้า ตอนนี้ข้าได้เป็นหัวหน้าใหญ่แล้ว พวกเจ้าก็ยังไม่ยอมรับข้ากันทีละคน อยากให้ข้าตายใช่ไหม”