เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสวรรค์
ตอนที่ 239 ข้ามีเงื่อนไขข้อหนึ่ง
ตอนที่แล้วเติมเนื้อหาไปครบสองพันคำแล้ว แนะนำให้ย้อนกลับไปอ่านให้จบก่อน แล้วค่อยมาอ่านตอนนี้
“ของที่ข้าเก็บไว้เหมือนสมบัติล้ำค่า ในสายตาของท่านมันเป็นแค่ของไร้ค่าเศษสักชิ้นเดียวงั้นหรือ”
ลู่ถิงเอินไม่พูดอะไร
หนิงอวี้เอ๋อร์พูดต่อ “ข้ารู้ว่าท่านโหวมีทรัพย์สมบัติมากมาย แต่ท่านโหวก็อย่าลืมนะ เมื่อวานท่านเอาปิ่นปักผมไปจากข้า วันนี้ก็เอาภาพไปจากข้าอีก ของพวกนี้ล้วนเป็นของดีที่หายากทั้งนั้น”
ท่านเอาแต่พูดว่าอนาคต ๆ อนาคตมันเมื่อไหร่กันแน่“”
หนิงอวี้เอ๋อร์ร้องไห้น้ำตาร่วงเป็นสาย น่าสงสารจนใครเห็นก็อดเอ็นดูไม่ได้
ถ้าเป็นแต่ก่อน ลู่ถิงเอินต้องลดตัวลงมาปลอบนางให้ดีแน่ ๆ
แต่ตอนนี้ลู่ถิงเอินเห็นนางเป็นแบบนี้กลับรู้สึกรำคาญใจ
“ตั้งหลายปี ของที่ข้าให้เจ้าไป ไม่ใช่แค่ปิ่นปักผมอันเดียวกับภาพภาพเดียวจะทดแทนได้”