ตอนที่ 2 พื้นที่รักษาพยาบาล

ตอนที่ 2 พื้นที่รักษาพยาบาล

เซียวหวยอันหยุดชะงัก มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะแบบไม่ค่อยใส่ใจ

“เจ้าดูออกด้วยหรือ ใช่แล้ว ข้าไม่ไหวจริง ๆ”

พูดจบก็ไม่สนใจคนข้างหลังอีก ลากขาข้างที่พิการเดินออกไปเลย

ลมใบไม้ผลิพัดขึ้นมากะทันหัน เป่าให้ตัวเขาเย็นวาบไปทั้งตัว

ที่แท้เมื่อกี้เย่ซินหร่านฉีกเสื้อผ้าของเขาเป็นเส้น ๆ

ตอนนี้เศษผ้าเหล่านั้นปลิวขึ้นตามลม

มองไกล ๆ ก็เหมือนไม้ถูพื้นกลับหัวตั้งอยู่กลางลานบ้าน

เซียวหวยอันหน้าดำเป็นถ่าน หันไปอีกห้องหนึ่งเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า

ส่วนเย่ซินหร่านที่นอนอยู่บนเตียงก็จุดธูปให้มารดาเจ้าของร่างเดิมในใจเงียบ ๆ