บทที่ 327

บทที่ 327

ทว่าหลังจากเซี่ยหยิงเดินจากไปได้เพียงครู่เดียว หลินเยว่เซียงกับคนทั้งสามก็เดินทางมาถึงบริเวณใกล้หุบเขาโยวหรานในเวลาต่อมา

เพียงแต่สภาพของพวกเขายามนี้ดูอนาถยิ่งนัก ราวกับเพิ่งถูกใครดักปล้นกลางทางมา แม้แต่ตี๋เฉินเยว่ผู้ให้ความสำคัญกับภาพลักษณ์ยิ่งชีพก็ยังไม่ละเว้น:

เส้นผมที่มักจะหวีไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยไม่เคยมีตกหล่นกลับยุ่งเหยิงราคารังนก ทั้งหมวกหยกเขียวครามที่เคยตั้งตรงก็ยังเบี้ยวเอียงไปข้างหนึ่ง ชุดคลุมเซทสีขาวประณีตหรูหราบนร่างขาดเป็นรูใหญ่หลายรูกลายสภาพไม่ต่างจากขอทาน

ส่วนสภาพของอีกสองคนนั้นไม่ได้ดีไปกว่าตี๋เฉินเยว่เลยแม้แต่น้อย ใช้คำว่า "สุนัขจนตรอก" มาเปรียบเทียบพวกเขาก็ยังได้

หลินเยว่เซียงย่อกายหลบอยู่หลังต้นไม้ หอบหายใจถี่กระชั้น "พวกสัตว์อสูรกลุ่มนั้นไม่ได้ตามมาใช่ไหม"