บทที่ 320

บทที่ 320

ยามนี้เมื่อมองใบหน้าที่อ่อนเยาว์และงดงามสดใสของเซี่ยหยิง นิ้วมือที่ไพล่หลังอยู่ของผู้อาวุโสเถิงจีอดไม่ได้ที่จะขยับถูเข้าหากัน:

ใบหน้าที่อ่อนนุ่มถึงเพียงนี้ หากลอกออกมาสัมผัสย่อมต้องนุ่มมือเป็นแน่

นางนึกสงสัยชาติกำเนิดเผ่ามังกรของเซี่ยหยิงอยู่แล้ว ยามนี้เมื่อเกิดจิตสังหารขึ้นมาจึงขี้เกียจจะเอื้อนเอ่ยคำไร้สาระใด ๆ อีก

ทันใดนั้นดวงตาที่สามของผู้อาวุโสเถิงจีก็ขยับไหวเล็กน้อย เบื้องหลังของเซี่ยหยิงพลันปรากฏเงาดำนับสิบที่กำลังแยกเขี้ยวพ่นพิษพุ่งเข้าจู่โจมร่างของนางด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบที่ยากจะตั้งตัว

อภินิหารทั่วร่างของเซี่ยหยิงระเบิดออกวูบ ทว่ารอยยิ้มบนใบหน้ากลับไม่มีการเปลี่ยนแปลงใด ๆ นางตบฝ่ามือลงเบื้องล่างอย่างกะทันหัน ร่างกายอาศัยแรงลมจากฝ่ามือลอยทะยานขึ้นสู่อากาศ