บทที่ 294

บทที่ 294

วาจาไร้เดียงสาของหลีโยวเปรียบเสมือนสายลมวูบหนึ่งที่พัดพาเอาฝุ่นละอองซึ่งปกคลุมจิตใจของโม่เยี่ยนให้ปลิวหายไปในคราเดียว ทำให้ทั่วทั้งดวงใจของเขาปลอดโปร่งโล่งสบายจนอดแย้มยิ้มออกมาไม่ได้

"เป็นข้าเองที่ยึดติด คิดไม่ถึงว่ากลับมองได้ไม่ทะลุปรุโปร่งเท่าเด็กคนหนึ่งเสียอีก"

"ศิษย์พี่รองเข้าใจได้ก็ดีแล้วเจ้าค่ะ"

เมื่อเห็นว่าความทุกข์ระทมระหว่างคิ้วของโม่เยี่ยนสลายหายไปแล้ว เซี่ยหยิงก็แย้มยิ้มออกมาด้วยความโล่งอก

"ศิษย์พี่รอง คนเราเกิดมามีปากไว้ไม่ได้มีไว้แค่กินข้าวอย่างเดียวนะเจ้าคะ มีเรื่องอันใดก็ควรพูดจากันให้ชัดเจน จะได้ไม่สร้างความเสียใจภายหลัง"

แม้ว่าคนอื่น ๆ จะไม่ได้เอ่ยวาจาใดออกมา ทว่าแววตาสื่อความหมายที่มองไปยังเขานั้นก็ชัดเจนอยู่ในที