บทที่ 290

บทที่ 290

ร่างของหนิงสวนพร้อมกับโลงคริสตัลกลางอากาศสลายกลายเป็นละอองแสงระยิบระยับดวงน้อย ๆ มันล่องลอยตามจุดแสงแห่งความทรงจำเหล่านั้นพุ่งทะยานสู่ใจกลางภูเขาหิมะลึก กลับคืนสู่ผืนฟ้าและแผ่นดิน

สายลมและเกล็ดหิมะ ณ ที่แห่งนี้ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ แต่พวกเขากลับมิอาจสัมผัสได้ถึงความหนาวเย็นแม้แต่น้อย ภูเขาหิมะทั้งลูกอบอุ่นราวกับเป็นช่วงเดือนสามในฤดูใบไม้ผลิ

สายลมแผ่วเบาพัดผ่านแก้มของเซวียซวงซวง นางรู้สึกคล้ายกับว่าในความว่างเปล่ามีมือที่อบอุ่นคู่หนึ่งกำลังสวมกอดตนเองไว้อย่างแผ่วเบา

ตามมาด้วยเสียงพึมพำประโยคหนึ่งที่ได้ยินเพียงผู้เดียวดังขึ้นข้างหู ทำเอาหัวใจของเซวียซวงซวงพลันเอ่อล้นด้วยความรู้สึกปวดร้าวขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุจนแทบจะหลั่งน้ำตา

"ประมุขตระกูล?"

"ไม่มีอันใด"