กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านข้ามภพ
บทที่ 274
คำพูดที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันของเซี่ยหยิงเปรียบเสมือนฝ่ามือที่ฟาดลงบนใบหน้าของคนตระกูลเซี่ยคนแล้วคนเล่าอย่างหนักหน่วง
"นังมารร้าย! อย่าได้ใจให้มันมากนัก! พวกเราฆ่าเจ้าไม่ได้ก็จริง แต่ก็อย่าคิดว่าพวกเราไม่มีวิธีจัดการกับเจ้า!"
สีหน้าของประมุขตระกูลเซี่ยบูดเบี้ยวอัปลักษณ์ราวกับทำขวดเครื่องปรุงรสหก ทว่าเขายังคงฝืนทำใจดีสู้เสือและรักษามาตรความเป็นประมุขตระกูลเอาไว้
"หุบธารหมื่นมารเป็นสถานที่ผนึกเหล่ามารนับหมื่น ล้วนแล้วแต่เป็นมารร้ายที่ดุร้ายและอำมหิตทั้งสิ้น
ข้ายอมรับว่าพรสวรรค์และพลังของเจ้าแข็งแกร่งจริง แต่หากเจ้าสูญเสียอิสรภาพและถูกผนึกไว้ในหุบธารหมื่นมาร เจ้าคิดว่าตนเองจะทนอยู่ในมือของพวกมารเฒ่าเหล่านั้นได้สักเท่าไรกัน?
สู้ว่าเชื่อฟังแต่โดยดีเสียยังจะดีกว่า อย่างน้อยตระกูลเซี่ยของพวกเราก็ยังพอมีที่ให้เจ้าได้ซุกหัวนอน"