บทที่ 269

บทที่ 269

"เจ้าอยากถามอะไร"

หลินเยว่เซียงพยายามเอาชนะความหวาดกลัวอันไร้ที่มาซึ่งบังเกิดจากการเผชิญหน้าในใจ ทำให้น้ำเสียงของตนฟังดูไม่ต่างจากยามปกติ

ทว่าปลายนิ้วที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อซึ่งสั่นเทาหนักขึ้นเรื่อย ๆ กลับยังคงเปิดเผยจิตใจที่ร้อนรนจนหาที่เปรียบไม่ได้ของนางออกมาอยู่ดี

"ก่อนหน้านี้ตอนที่เจ้ากระทำการตามอำเภอใจจนเป็นเหตุให้เกิดหิมะถล่มและถูกผีดิบจับตัวไป มันพาเจ้าไปยังรังเก่าของมันหรือไม่"

"ไม่!"

เมื่อเกี่ยวข้องกับปัญหาความเป็นความตายเช่นนี้ หลินเยว่เซียงจึงไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อยที่จะปฏิเสธเสียงแข็ง พร้อมทั้งรีบยกข้ออ้างที่เตรียมไว้ก่อนหน้านี้ขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

"ในตอนนั้นศิษย์พี่ใหญ่รุดมาช่วยข้าไว้ได้ทันเวลา หลังจากนั้นพวกเราต้องใช้ความพยายามอย่างมากจึงกลับมารวมกลุ่มกับทุกคนได้"

"อ้อ? เช่นนั้นก็เท่ากับว่าเจ้าไม่รู้ว่าหลุมยักษ์อยู่ที่ไหนสินะ"