บทที่ 258

บทที่ 258

"หึ~ เจ้าไม่รู้อะไรตั้งเยอะแยะ" เซี่ยหยิงแค่นเสียงอย่างถือดี "แถมตัวร้ายอย่างข้าเนี่ยนะ ตัวร้ายที่ควรทำเรื่องพวกนั้นข้ายังไม่ทันได้ลงมือทำเลยต่างหากเล่า"

อินอินเกิดอาการกระดี้กระด้า: [แล้วโฮสต์จะทำไหมล่ะจ๊ะ?]

"แน่นอนสิ ในเมื่อพวกมันวิ่งมาหาถึงที่ หากข้าไม่เก็บดอกเบี้ยกลับมาสักหน่อย เกรงว่าสองหน้าหนานี่คงจะลืมไปหมดแล้วว่าติดค้างอะไรเจ้าของร่างเดิมไว้บ้าง

ต่อให้พวกมันต้องทนรับความเจ็บปวดมากแค่ไหนแล้วอย่างไรเล่า? สิ่งที่เจ้าของร่างเดิมสูญเสียไปมันคือชีวิตเชียวนะ!"

บนใบหน้าของเซี่ยหยิงระเบิดความเย็นเยียบออกมาวูบหนึ่ง ในขณะเดียวกันดวงตาก็ฉายประกายอันตรายวับวาว

หลินเยว่เซียงผู้รับรู้ความเปลี่ยนแปลงนี้ได้อย่างเฉียบคมนึกอยากจะหนีโดยสัญชาตญาณ นางจำได้แม่นว่าทุกครั้งก่อนที่เซี่ยหยิงจะลงมือสั่งสอนนางล้วนมีแววตาเช่นนี้!