บทที่ 236

บทที่ 236

"ในเมื่อเซียนหญิงหลินกล่าวเองว่าไม่เป็นอะไร เช่นนั้นก็อย่ามัวแต่นอนอยู่เลย! รีบลุกขึ้นมาเดินทางต่อดีกว่า! อย่าได้มาถ่วงเวลาของทุกคนเลยนะ!"

รอยยิ้มบนใบหน้าของหลินเยว่เซียงแข็งค้างไปทันที:

เกิดอะไรขึ้นกัน? เซวียซวงซวงฟังภาษามนุษย์ไม่รู้เรื่องหรืออย่างไร?

ตัวนางเองก็แสดงออกถึงความเข้าใจเห็นอกเห็นใจและรู้ความถึงเพียงนี้แล้ว เหตุใดอีกฝ่ายถึงไม่ยอมหยุดฝีเท้าลงตามคำพูดของนางเล่า ทางที่ดีควรจะหยิบพวกสมบัติวิเศษป้องกันตัวออกมาเพื่อแสดงท่าทีปลอบขวัญสักหน่อยไม่ใช่หรือไร?

นี่มันท่าทีอะไรกันเนี่ย!

"ประมุขตระกูลเซวีย! ศิษย์น้องของข้าสภาพเป็นถึงเพียงนี้แล้วจะยังเดินทางต่อไปได้อย่างไรกัน?!"

"ประมุขตระกูลเซวีย ข้าเห็นว่าอาการของศิษย์น้องท่านนี้ดูไม่สู้ดีนักจริงๆ สู้หยุดพักผ่อนสักครู่ก่อนน่าจะดีกว่านะ"