บทที่ 206

บทที่ 206

"ได้" เซี่ยหยิงลุกขึ้นยืน แล้วเลือกห้องพักข้างห้องของจีเฮ่อยวนเพื่อเข้าพัก

อันที่จริงด้วยระดับการบำเพ็ญเพียรของเซี่ยหยิงในตอนนี้ ไม่จำเป็นต้องนอนหลับพักผ่อนเลยแม้แต่น้อย ทว่าบางทีในวันที่มีลมและหิมะโปรยปรายเช่นนี้คงเหมาะแก่การซุกตัวขี้เกียจอยู่ในผ้าห่ม หรือไม่ก็เป็นเพราะช่วงเวลาที่ได้อยู่ร่วมกับจีเฮ่อยวนช่างผ่อนคลายยิ่งนัก...

นี่เป็นครั้งแรกที่เซี่ยหยิงปล่อยใจให้ความเกียจคร้านเข้าครอบงำ นางล้มตัวลงนอนบนฟูกนุ่มนิ่มทันที ภายในห้องมีดอกเหยาฮวาที่จีเฮ่อยวนจัดวางไว้ตั้งแต่เช้าตรู่ จึงไม่รู้สึกหนาวเย็นเลยแม้แต่น้อย กลับอบอุ่นเป็นอย่างยิ่ง

เมื่อนางนอนลงไปเรื่อยๆ โดยไม่รู้ตัวก็นอนหลับไปอย่างสนิท

ทว่าล่วงเลยมาจนถึงช่วงดึกสงัด เซี่ยหยิงที่เดิมทีกำลังนอนหลับอย่างสบายกลับลืมตาโพลงขึ้นมาในทันที นางลุกขึ้นนั่งตรงแล้วเอียงหูเงี่ยฟังเสียงรอบด้าน