บทที่ 180

บทที่ 180

เบื้องล่างหอชมดาวเนืองแน่นไปด้วยผู้คนจนเบียดเสียดกันจนแทบไม่เหลือช่องว่าง

เซี่ยหยิงและคนอื่น ๆ เพิ่งจะมาถึงที่นี่ก็ถูกฝูงชนแยกออกจากกัน ถูกผู้คนผลักไสดันไปยังทิศทางที่แตกต่างกัน

นางถูกผู้คนเบียดให้เดินไปข้างหน้าเรื่อย ๆ จนในที่สุดก็หลุดพ้นออกมาได้ริมแม่น้ำ

คุ้นชินกับชีวิตที่เร่งรีบในการบำเพ็ญเพียรและพัฒนาความแข็งแกร่งอย่างต่อเนื่องในโลกบำเพ็ญเซียนแล้ว ยามนี้เมื่อหวนคืนสู่บรรยากาศที่มีกลิ่นอายความอบอุ่นของโลกมนุษย์กะทันหัน เซี่ยหยิงจึงยังรู้สึกไม่ค่อยชินนัก

นางรู้สึกว่าเมืองเฉาเฟิ่งที่นางได้เห็นเปรียบเสมือนดินแดนยูโทเปียในโลกบำเพ็ญเซียน เต็มเปี่ยมไปด้วยความหวัง ความกระตือรือร้น และความจริงใจไร้ขีดจำกัด