กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านข้ามภพ
บทที่ 157
สีหน้าของมู่เฉินดำคล้ำยิ่งกว่าก้นหม้อ เขาคำนวณไว้ทุกอย่างแล้ว ยกเว้นก็แต่ไม่คาดคิดว่าศิษย์สายตรงของตนเองจะกลับมาแว้งกัดเขาในจังหวะเวลาสำคัญเช่นนี้!
นี่มันสุนัขจนตรอกย่อมกัดคนจริงๆ!
เป็นเขาเองที่มองคนอย่างหนานชิงผานผิดไป!
ในขณะเดียวกัน ผู้อาวุโสจัดการงานนอกที่ถือมีดตรึงวิญญาณอยู่ในมือก็สามารถตรวจสอบกลิ่นอายของเซี่ยหยิงที่ตกค้างอยู่บนมีดตรึงวิญญาณได้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้งแล้ว
เพื่อความเที่ยงธรรมและยุติธรรม ผู้อาวุโสจัดการงานนอกยังได้ส่งมีดตรึงวิญญาณต่อไปให้เจ้าหอเมี่ยวซูและคนอื่นๆ ตรวจสอบดูทีละคน จนกระทั่งในที่สุดก็ยืนยันได้ว่าเรื่องที่เซี่ยหยิงเคยกล่าวหาพาดพิงมู่เฉินในคราวนั้นหาใช่เรื่องที่กุขึ้นมาลอยๆ ไม่!
"มู่เฉิน เจ้ายังมีสิ่งใดจะแก้ตัวอีกหรือไม่?!"
"ข้าไม่มีสิ่งใดจะแก้ตัว คิดไม่ถึงเลยว่าข้าเลี้ยงเหยี่ยวไว้ตลอดยังโดนเหยี่ยวจิกตาเข้าจนได้!"
มาถึงจุดนี้แล้ว มู่เฉินย่อมรู้ดีว่าต่อให้ตนเองกล่าววาจาใดออกไปก็ล้วนเป็นเรื่องสูญเปล่า