บทที่ 135

บทที่ 135

เซี่ยหยิงผู้ไม่ได้รู้ตัวเลยแม้แต่น้อยว่าเมื่อครู่ตนเองดูเท่เพียงใด นางปัดปอยผมที่ระอยู่ข้างใบหูทัดไว้ แล้วกวาดตามองกลุ่มของหลินเยว่เซียงที่สีหน้าย่ำแย่ลงเรื่อยๆ ด้วยท่าทีสบายอารมณ์

"ได้แค่นี้เองหรือ"

สองคำเบาๆ นี้กระตุ้นระดับความน่าหมั่นไส้ให้พุ่งทะยานจนถึงขีดสุดทันที

วางชิงที่รู้อยู่เต็มอกว่าสู้เซี่ยหยิงไม่ได้กลับถูกความโมโหกระตุ้นจนพุ่งเข้าใส่โดยไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมอีก หากไม่ใช่เพราะตี๋เฉินเยว่ขวางไว้ได้ทันล่ะก็ วางชิงคงไม่พ้นต้องกระเด็นปลิวด้วยสภาพน่าอนาถเป็นรอบที่สองแน่

"เซี่ยหยิง เจ้าอย่าได้ลำพองใจให้มันมากนัก! มีฝีมือพอก็มาประมือกับข้าแบบตัวต่อตัวสี่ต่อสี่สิ!"

"เจ้ายังไม่คู่ควรให้ข้าชักกระบี่ออกหรอก"

เซี่ยหยิงขี้เกียจแม้แต่จะชายตามองวางชิง สายตาของนางพุ่งตรงไปยังร่างของหลินเยว่เซียงทันที