บทที่ 114

บทที่ 114

เจ้าจะเก่งกาจเพียงใด ปี่ซั่วหน่าก็คือราชา! เมื่อเสียงปี่ซั่วหน่าแผดดังขึ้น ผู้ใดเล่าจะกล้าต่อกร!

ทันทีที่เสียงปี่อันสูงส่งดังกังวานขึ้นมา ค่ายกลภาพลวงตาที่ห่อหุ้มร่างของเซี่ยหยิงไว้ก็สั่นสะเทือนจนแหลกสลาย กระจัดกระจายแยกออกเป็นเสี่ยง ๆ ในพริบตา

ตี๋เฉินเยว่ตกใจสุดขีด ฝ่ามือเกือบจะดีดพลาดไปคีย์หนึ่ง เขากัดฟันสะกดความรู้สึกอึดอัดที่เกิดจากพลังสะท้อนย้อนกลับเมื่อค่ายกลถูกทำลาย เร่งความเร็วในการดีดสายพิณให้เร็วยิ่งขึ้น เสียงพิณที่เดิมทีนุ่มนวลไพเราะราวกับไข่มุกตกกระทบถาดหยกกลับแปรเปลี่ยนเป็นกระชั้นชิดขึ้นมาทันที เปรียบเสมือนหามฝนที่โหมกระหน่ำซัดสาดใบกล้วย สร้างความตึงเครียดขึ้นมาโดยไร้สาเหตุ

ตี๋เฉินเยว่ดีดพิณไม่หยุดมือหมายจะกดขี่ข่มเสียงปี่ซั่วหน่าของเซี่ยหยิง ทว่าสุดท้ายก็เป็นเพียงการกระทำอันไร้ประโยชน์