บทที่ 93

บทที่ 93

เมื่อสิ้นคำพูดนี้ ผู้คนที่มุงดูอยู่ต่างก็พากันชะงักไป

เหตุใดพวกเขาราวกับสัมผัสได้ถึงจิตสังหารอันรุนแรงสายหนึ่งเล่า

เมื่อพิจารณาดูอีกครั้ง พระภิกษุก็ยังคงมีท่าทีเมตตาเปี่ยมด้วยความกรุณาเช่นเดิม จิตใจของทุกคนจึงกลับมาสงบลงได้ดังเดิม:

เป็นภาพลวงตาจริงๆ ด้วย

พวกเขากล่าวแล้วมิใช่หรือ ศิษย์แห่งนิกายพุทธผู้เปี่ยมด้วยความเมตตา จะมีจิตสังหารได้อย่างไรกัน

ต้องเป็นเพราะศิษย์สำนักยหวินเทียนผู้นี้ทำตัวเกินกว่าเหตุจนบีบให้คนออกบวชยังต้องโกรธแน่ๆ

"ไฉนเล่า? เจ้าเป็นถึงหลวงจีนแต่ยังคิดจะฆ่าคนอย่างนั้นหรือ" จ้าวฉินเต็มไปด้วยสีหน้าดูแคลน ยืนท้าทายอยู่กับที่อย่างน่าหมั่นไส้ "อย่าว่าแต่ในเมืองฉางหยางไม่อนุญาตให้ผู้บำเพ็ญประมือกันเลย ต่อให้อนุญาต เจ้าที่เป็นหลวงจีนยังกล้าละเมิดศีลอีกหรือ"

"อะ-มิ-ตอ-พุทธ"