บทที่ 82

บทที่ 82

"เซียงเซียง เจ้าพูดกับนางมากมายถึงเพียงนี้ทำไม! พุ่งเข้าไปแย่งชิงมาเลยก็สิ้นเรื่อง!"

วางชิงกล่าวพลางทำท่าจะลงมือ ทว่าคาดไม่ถึงว่าจะถูกกู้ชิงไหวขวางเอาไว้เสียก่อน

"ศิษย์พี่ใหญ่?"

"อาหยิง เลิกเล่นสนุกได้แล้ว ตอนนี้เจ้าสำนึกผิดแล้วมอบไม้ต้องสายฟ้าหมื่นปีมาให้เสีย ข้าสามารถไม่เอาความเรื่องในอดีตทั้งหมด เจ้ายังคงอยู่ข้างกายข้าต่อได้ สำนักยหวินเทียนก็ยังคงเป็นบ้านของเจ้าเช่นเดิม"

"แหวะ!" เซี่ยหยิงรู้สึกคลื่นไส้จนข้าวที่กินไปเมื่อวานแทบจะพุ่งทะลักออกมา "เลิกทำตัวน่าขยะแขยงสักทีได้ไหม?"

"กู้ชิงไหว วันนี้ข้าจะบอกความจริงกับเจ้าให้ชัดเจน! ไม่ว่าจะเป็นตัวเจ้า หรือสำนักยหวินเทียนก็ตามที"

"ข้า! ไม่! สบ! อารมณ์!"

สีหน้าของกู้ชิงไหวบิดเบี้ยวจนน่าเกลียดด้วยคำพูดของเซี่ยหยิง: นางถึงกับกล้าพูดจาทำร้ายจิตใจกันถึงเพียงนี้!