บทที่ 77

บทที่ 77

เพียงเห็นเด็กรับใช้ชุดทองเข็นสิ่งของที่ถูกคลุมด้วยผ้าสีแดงเอาไว้อย่างมิดชิดขึ้นมาบนเวที ผู้คนต่างพากันมองหน้ากันไปมา

รูปร่างเช่นนี้ดูอย่างไรก็คล้ายกับคนผู้หนึ่งเสียจริง…

ปฏิกิริยาของผู้คนตกอยู่ในสายตาของเสี่ยวถังจนหมดสิ้น นางแย้มยิ้มบางเบา ในเสี้ยววินาทีที่เปิดผ้าคลุมออก แสงสว่างเจิดจ้าพลันสาดประกายกระจายไปทั่วทิศ

ปรากฏว่าสิ่งนั้นคือกระโปรงงดงามสีชมพูอ่อนชุดหนึ่ง!

กระโปรงทั้งชุดตัดเย็บด้วยแพรพรรณเมฆาซึ่งกันน้ำและกันไฟ คอเสื้อ ปลายแขน และรอบเอวประดับประดาด้วยไข่มุกปราบวารีที่กลมกลึงอิ่มเอิบครบหนึ่งร้อยแปดเม็ดพอดี

ชายกระโปรงทิ้งตัวลงตามธรรมชาติและพลิ้วไหวเบาๆ ราวกับจานหยกขาวบริสุทธิ์กระจ่างใสจากแดนสวรรค์ชั้นเก้าที่ร่วงหล่นลงมาอย่างไร้ความรู้สึกพร้อมกับโปรยปรายแสงจันทร์ไปทั่วห้อง

ดอกโบตั๋นหรูหรากลีบใหญ่เบ่งบานอยู่บนชายกระโปรง เมื่อมองดูให้ละเอียดจึงพบว่าท่ามกลางดอกโบตั๋นเหล่านี้ซ่อนค่ายกลป้องกันไว้นานาชนิด!