บทที่ 56

บทที่ 56

เซี่ยหยิงเหลือบมองขึ้นไปเบื้องบนด้วยความพูดไม่ออก:

นางไม่รู้เลยจริง ๆ ว่าคนที่จู่ ๆ ก็โผล่เข้ามาผู้นี้ตั้งใจจะมาช่วยฝ่ายไหนกันแน่

หากไม่ใช่เพราะเขาเอ่ยปากขึ้นมากะทันหัน สองคนนั้นคงร่วงหล่นลงไปในค่ายกลสังหารจนไม่เหลือแม้แต่ซากกระดูกไปนานแล้ว ถือเป็นการจบเรื่องราวอย่างรวดเร็วทีเดียว

มาตอนนี้เป็นอย่างไรเล่า ค่ายกลสังหารที่วางเอาไว้ไม่เพียงแต่ไม่ได้ใช้ประโยชน์อันใด แถมตัวนางยังต้องลงมือจัดการเจ้าพวกโจรรายย่อยสองคนนั้นด้วยตนเองอีกต่างหาก!

ช่างน่า... หงุดหงิดใจอย่างไรพิกลเสียจริง...

นางก็แค่อยากจะแอบเก็บผลึกน้ำค้างมังกรดินร้อยปีสักสองสามหยดอย่างเงียบ ๆ และเรียบง่าย เหตุใดจึงมักจะมีพวกตาไม่ถึงรอดเข้ามาหาเรื่องอยู่เรื่อยเลยนะ

ความคิดนี้เกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตา