กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านข้ามภพ
บทที่ 53
สุยชิงชิงสีหน้าผ่อนคลายลงเล็กน้อย เพิ่งจะนั่งตัวตรงเตรียมยื่นมือไปหยิบกล่องสำรับ ทันใดนั้นก็พลันนึกถึงคำพูดของเซี่ยหยิงเรื่องที่ว่าตนเองอ้วน โทสะก็พลันพุ่งขึ้นมาในอกแล้วแค่นเสียงเย็นชาออกทางจมูกอีกรอบ
"หึ! ตาแก่ผู้นี้ไม่กินมันแล้ว!"
เซี่ยหยิง:?
นางก็ยังไม่ได้พูดอะไรสักคำ เหตุใดศิษย์อาถึงโมโหขึ้นมาอีกเล่า?
หรือว่าบุรุษจะมีวัยทองด้วย?
"หรือว่ากับข้าวเหล่านี้ไม่ถูกปากศิษย์อาหรือเจ้าคะ?"
"ข้าจะกินต่อไปได้อย่างไรเล่า! ตาแก่ผู้นี้กลายเป็นเจ้ามาร์มอตอ้วนพีไปเสียแล้ว หากยังขืนกินต่อไปมิใช่ว่าจะกลายเป็นมาร์มอตที่อ้วนที่สุดในสำนักเซียวเหยาหรอ"
"อ้วน" "มาร์มอต" ความทรงจำที่ไม่อยากนึกถึงวนกลับมาอีกครั้ง เซี่ยหยิงหลับตาลงอย่างเจ็บปวด:
สมแล้วที่ว่า เดินทางสายนี้ไม่ช้าก็เร็วย่อมต้องชดใช้