บทที่ 36

บทที่ 36

แม้ว่าทั้งสองคนจะต่อปากต่อคำกันตลอดทาง แต่ท้ายที่สุดก็ยังทันได้เดินทางมาถึงเขตชั้นในของเขาลิ่งซางก่อนที่สายหมอกยามบ่ายจะหนาทึบขึ้น

ทันทีที่ก้าวเข้าสู่เขตชั้นในของเขาลิ่งซาง แม้แต่เซี่ยหยิงผู้มักทำตัวสำมะเลเทเมาในยามปกติก็ยังอดไม่ได้ที่จะผ่อนลมหายใจให้ช้าลง บนใบหน้ามีความเคร่งขรึมเพิ่มขึ้นหลายส่วน

ที่นี่เต็มไปด้วยกลิ่นอายอันตรายและลางร้ายอยู่ทุกหนทุกแห่ง การกระทำใดๆ ด้วยความระมัดระวังย่อมไม่มีวันผิดพลาดแน่นอน!

นางสบตากันกับจีเฮ่อยวน ทั้งสองคนไม่มีใครกล้าก้าวเดินสุ่มสี่สุ่มห้าเข้าไปอีกแม้แต่ก้าวเดียว

ทว่าบางครั้ง กลับเป็นดั่งสุภาษิตที่ว่า ต้นไม้ต้องการความสงบแต่ลมไม่ยอมหยุดพัด

สายลมสายหนึ่งพัดผ่านป่าเขาที่เคยเงียบสงบไร้เสียงอยู่เป็นนิจอย่างกะทันหัน หอบเอาใบไม้ร่วงบนต้นปลิวลงมาตกอยู่เบื้องหน้าของคนทั้งสองเป็นระยะทางสามฉือ