บทที่ 7

บทที่ 7

"ศิษย์น้องเล็ก เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง"

เสิ่นฝูยวี่พุ่งเข้ามาข้างกายเซี่ยหยิงเป็นคนแรกและตรวจดูนางตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างละเอียด เมื่อแน่ใจว่านางไม่ได้รับบาดเจ็บนางจึงค่อยถอนหายใจโล่งอก

ฉินหลินเจากับโม่เยี่ยนตามมาติด ๆ ส่วนจีเฮ่อยวนถือระยะห่างรั้งท้ายอยู่ไกล ดูคล้ายไม่ใส่ใจทางนี้เลยแม้แต่น้อย แต่แท้จริงแล้วสายตาไม่เคยละไปจากร่างของเซี่ยหยิงเลยสักนิด

"ศิษย์พี่หญิงวางใจเถอะ ข้าไม่เป็นไร แค่การหลอมโอสถล้มเหลวอีกแล้วเจ้าค่ะ"

เซี่ยหยิงดึงสติกลับมาก่อนจะเอ่ยตอบสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยของเสิ่นฝูยวี่และคนอื่น ๆ ด้วยความเก้อเขินเล็กน้อย

"ทำให้ทุกคนต้องเป็นห่วงแล้ว"

"ศิษย์น้องพูดจาเหลวไหลอันใดกัน พวกเราห่วงใยเจ้าเป็นเรื่องที่ถูกต้องชอบธรรมอยู่แล้ว ไยต้องมาเกรงใจพวกเราด้วยเล่า"