0231

⬢⬢⬢

ตอนที่ 231 กินตะขาบ

ผมรับตะขาบที่ไร้หัวแต่ยังดิ้นไปมาตัวนั้นมา ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงสองสามที ไม่รู้ว่าจะเอามันยัดใส่ปากลงไปได้อย่างไร

“กินก็กินวะ ยังไงก็ดีกว่ากลายเป็นผีดิบขนขาว!”

ยังคงเป็นซ่งชีที่ใจถึง เขาหน้าเขียวคล้ำคว้าตะขาบยัดเข้าปากไปทันที ทว่าไม่กล้าเคี้ยว ได้แต่ยืดคอตรงแล้วฝืนกลืนลงไป

ตะขาบที่ยังคงไต่สะเปะสะปะอยู่ในปากจู่ๆ ก็โผล่หางออกมาจากมุมปาก ขนลุกซู่ไปทั้งตัวของเขา เขากัดฟันกรอดดังกร๊อบ เคี้ยวมันขาดเป็นสองท่อนแล้วเคี้ยวกร้วมๆ กลืนลงท้องไป

ผมมองจนตาค้าง ยกนิ้วโป้งให้อย่างนับถือเลื่อมใส “สุดยอดไปเลยไอ้เจ็ด! รสชาติเป็นยังไงบ้าง?”

ซ่งชีค่อยๆ พ่นลมหายใจยาวออกมาหนึ่งเฮือก พูดด้วยสีหน้าเทาซีดราวกับขี้เถ้าว่า “รสเหมือนเนื้อไก่ กรอบกรุบกรับดี!”

ใครจะไปเชื่อเอ็งวะ!