0027

⬢⬢⬢

ตอนที่ 27 ลูกสาวของนักพรตเฉียน

"ใช่แล้วเถ้าแก่เสิ่น ฉันก็อยู่ในเหตุการณ์ เป็นพยานให้เขาได้!"

ต้าจ้วงก็รีบพูดขึ้นเช่นกัน

สีหน้าของเสิ่นไห่เปลี่ยนไปมาอย่างไม่อาจคาดเดา เขายื่นมือมาทางผมแล้วเอ่ยว่า "เอามือถือมาให้ฉันดู!"

ระยะห่างระหว่างผมกับเสิ่นไห่อยู่ที่ราว ๆ สิบกว่าเมตร ทว่าผมเพิ่งก้าวออกไปได้ไม่กี่ก้าว ก็เห็นนักพรตเฉียนล้วงเหรียญทองแดงกำหนึ่งออกมาแล้วสาดลงบนพื้น

เหรียญทองแดงพวกนี้ราวกับมีตางอก ต่างพากันกลิ้งตรงมายังเบื้องหน้าของผม

ผมเหยียบลงไปเต็มเท้าจนล้มลงกับพื้น มือถือก็พลอยหลุดมือกระเด็นไปด้วย

ผมกำลังจะเอื้อมไปเก็บมือถือ ทันใดนั้นเหรียญทองแดงเหล่านั้นก็เด้งสะท้อนขึ้นมา แล้วกระหน่ำซัดใส่หน้าผมเสียงดังเกรียวกราว

จะว่าเจ็บก็ไม่ได้เจ็บเท่าไร แต่มันขัดขวางการเคลื่อนไหวของผม และในหูผมก็ได้ยินเสียงของนักพรตเฉียนดังขึ้น: