บทที่ 167: กองเรือไร้เทียมทาน

บทที่ 167: กองเรือไร้เทียมทาน

“เก็บแผนที่เดินเรือพวกนี้ให้ดี ส่งเรือเร็วแบบสารด่วนแปดร้อยลี้กลับไปนครฉางอัน! นำขึ้นถวายบนโต๊ะทรงงาน!”

เหยียนปอกำด้ามดาบที่เอวแน่น สายตามองไปยังทิศตะวันตกอันแสนไกล

เขารู้ดีว่าสงครามระหว่างต้าชิ่งกับโลกตะวันตกยังไม่จบ นี่เป็นเพียงดาบแรกที่จักรวรรดิต้าชิ่งฟาดฟันออกไปสู่ภายนอกเท่านั้น

ครึ่งเดือนต่อมา นครฉางอัน

เกล็ดหิมะในช่วงกลางฤดูหนาวทับถมหนาอยู่บนกระเบื้องแก้วหลิวหลีของพระราชวังไท่จี๋

ภายในห้องทรงพระอักษรใต้ ระบบทำความร้อนใต้พื้นร้อนระอุ

ฉู่เหอนั่งตัวตรงอยู่หลังโต๊ะทรงงาน เบื้องหน้าเขาไม่ใช่ฎีกาประเมินผลราชการที่ใช้จัดการเรื่องจุกจิกภายในประเทศอีกต่อไป แต่เป็นแผนที่เดินเรือโลกขนาดมหึมา ซึ่งประกอบขึ้นจากม้วนหนังแกะกว่าสิบผืนและแผ่คลุมพื้นที่กว่าครึ่งตำหนัก