บทที่ 159: ไม่มีใครรอดชีวิต

บทที่ 159: ไม่มีใครรอดชีวิต

“ตูมๆๆๆๆ!”

ปืนใหญ่สนามสัมฤทธิ์ห้าสิบกระบอกคำรามขึ้นพร้อมกัน แรงถีบมหาศาลทำให้ล้อปืนใหญ่ไถเป็นร่องลึกบนผืนทราย แสงไฟสีส้มแดงสว่างวาบขึ้นทั่วทะเลทรายกว้างใหญ่ที่มืดสลัว

เดิมทีซิวซือกำลังจะออกคำสั่งให้เปิดฉากยิงจากบนกำแพงเมือง แต่จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงปืนใหญ่จากอีกฟากที่ดังกึกก้องราวกับสะเทือนฟ้า สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที

“ยิงปืนใหญ่จากระยะสองร้อยเมตรเนี่ยนะ? คนตะวันออกพวกนี้บ้าไปแล้วหรือไง?” ซิวซือตะโกน

ทว่ายังไม่ทันสิ้นเสียงของเขา

เสียงหวีดแหลมที่ทำให้หนังศีรษะชาวาบก็ดังมาจากบนฟ้า ลูกเหล็กสีดำหลายสิบลูกลากเส้นโค้งแห่งความตายกลางอากาศ ก่อนตกลงบนเชิงเทินของนครกุฉีอย่างแม่นยำ

“ตูม! ตูม! ตูม!”

นี่ไม่ใช่แรงกระแทกจากกระสุนตัน แต่เป็นการระเบิดอย่างรุนแรงของกระสุนระเบิด