บทที่ 150: ชักศึกเข้าบ้าน

บทที่ 150: ชักศึกเข้าบ้าน

“เหยียนปอ! อย่าเพิ่งได้ใจไป! กองเรือต่างแดนอยู่ห่างออกไปแค่ห้ากิโลเมตร ขอเพียงปืนใหญ่ดังขึ้น โรงต่อเรือห่วยๆ ของพวกแกก็ต้องกลายเป็นเถ้าถ่านเหมือนกัน!”

หวังต้งคำรามอย่างเสียสติ

เหยียนปอแค่นหัวเราะเย็นเยียบ จนไม่คิดจะชักกระบี่ด้วยซ้ำ

“ยิงธนู!”

สิ้นคำสั่ง

เหล่าทหารผ่านศึกจากสำนักคุ้มภัยหลวงโดยรอบต่างยกหน้าไม้หนักสำหรับกองทัพขึ้นพร้อมกัน

เสียงกลไกดีดตัวดังขึ้นเป็นระลอก ลูกธนูหน้าไม้หนาแน่นราวกับห่าฝนเหล็กสาดถาโถมใส่นักรบพลีชีพอย่างไร้ความปรานี

เลือดสาดกระเซ็น

นี่ไม่ใช่การปะทะกันด้วยซ้ำ แต่เป็นการสังหารฝ่ายเดียว