บทที่ 147: แขกจากแดนไกล

บทที่ 147: แขกจากแดนไกล

ฉู่เย่ที่อยู่ด้านข้างชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะดังกึกก้องราวฟ้าถล่ม แล้วตบต้นขาตัวเองฉาดใหญ่

“ฮ่าๆๆๆ! ดี! สวรรค์คุ้มครองต้าชิ่ง! ต่อไปผมก็จะได้เป็นพระปิตุลาแล้ว! พี่ชาย นี่เป็นเรื่องน่ายินดีที่ยิ่งใหญ่กว่าการยึดราชสำนักถูเจวี๋ยได้ตั้งร้อยเท่าเลยนะ!”

ฉู่เหอไม่สนใจความดีใจจนออกนอกหน้าของฉู่เย่

เขาเดินอ้อมโต๊ะทรงงาน แม้แต่เสื้อคลุมก็ยังไม่มีเวลาสวม แล้วก้าวฉับๆ ออกจากห้องทรงพระอักษรใต้ตรงไปทางตำหนักลี่เจิ้ง

ฝีเท้าของเขาเร็วขึ้นเรื่อยๆ จนท้ายที่สุด ร่างในฉลองพระองค์สีเหลืองสดที่ปกติมั่นคงสุขุม กลับเดินฉับไวเสียจนชายเสื้อปลิวอยู่ท่ามกลางทางเดินระหว่างกำแพงวัง

ภายในตำหนักลี่เจิ้ง ควันธูปลอยอ้อยอิ่ง