บทที่ 142: พวกนายมาช้าเกินไป

บทที่ 142: พวกนายมาช้าเกินไป

ฉู่เหอมองไข่เป็ดที่ถูกโคลนหุ้มไว้อย่างมิดชิด ความคิดพลันแล่นขึ้นมาในใจ ก่อนจะพูดอย่างครุ่นคิดว่า

“ใช้เกลือหยาบกับโคลนหุ้มไข่ไว้ ตัดขาดอากาศจากภายนอก ไข่แดงด้านในก็จะค่อย ๆ ถูกความเค็มซึมเข้าไป สุดท้ายจึงถูกรีดน้ำมันออกมา วิธีนี้ถือว่าได้ผลดีทีเดียว”

มู่ตังอู่ฟังออกว่าเขาพูดมีนัย จึงหยุดงานในมือแล้วหยิบผ้ามาเช็ดมือ

“ฝ่าบาทคิดถึงเรื่องการเมืองในราชวงศ์ก่อนอีกแล้วเหรอคะ? ฉันรู้แค่ว่าเกลือช่วยถนอมอาหารและดึงรสชาติออกมาได้”

“ถ้าไม่ใช้ยาขนานแรงกับไข่เป็ดพวกนั้น อีกไม่นานข้างในคงเน่าจนส่งกลิ่นเหม็นออกมาแน่”

ฉู่เหอยิ้ม ดวงตาอ่อนโยนลงมาก

“เธอพูดถูก บางพื้นที่ในแผ่นดินนี้ก็เหมือนไข่เป็ดที่เก็บไว้นานพวกนี้ ภายนอกดูสมบูรณ์ไม่มีตำหนิ แต่ข้างในเน่าจนหมดแล้ว”