บทที่ 127: ตัดไฟแต่ต้นลม

บทที่ 127: ตัดไฟแต่ต้นลม

ฉางอันในช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิ หิมะที่หลงเหลือเพิ่งละลายไป

ที่สระน้ำเล็กๆ แห่งหนึ่งในสวนด้านหลังพระราชวังชุนเหอ น้ำแข็งบนผิวน้ำเพิ่งละลายหมด ปลาคาร์ปสีสันหลายตัวกำลังแหวกว่ายอยู่ก้นสระอย่างสบายอารมณ์

ฉู่เหอสวมชุดลำลองแขนกว้างสีเขียวครามเข้ม มือถือคันเบ็ดไผ่ม่วงเรียวยาว นั่งตัวตรงอยู่บนก้อนหินกลมริมสระ

สีหน้าของเขาสงบนิ่ง ดวงตาปรือเล็กน้อย

ราวกับจิตใจทั้งหมดจดจ่ออยู่กับทุ่นตกปลาที่ลอยขึ้นลงเบาๆ บนผิวน้ำ

ข้างโต๊ะหินที่อยู่ไม่ไกล มู่ตังอู่กำลังตั้งอกตั้งใจนวดแป้งธัญพืชรวมสำหรับทำเหยื่อตกปลา

วันนี้เธอสวมเสื้อกระโปรงสีเขียวอ่อน แขนเสื้อถูกรวบขึ้นด้วยสายรัด การเคลื่อนไหวคล่องแคล่วมาก

“องค์รัชทายาท ฉันเติมน้ำมันงาหอมลงในเหยื่ออีกหน่อยแล้ว ปลาในสระอดอาหารมาทั้งฤดูหนาว ได้กลิ่นนี้เมื่อไรก็ต้องงับเบ็ดแน่”