บทที่ 107: ศึกครั้งนี้รบได้สวยงามนัก

บทที่ 107: ศึกครั้งนี้รบได้สวยงามนัก

หลังเลิกประชุมราชสำนัก

ฉู่เหอเดินออกจากตำหนักไท่จี๋

แสงแดดต้นฤดูร้อนสาดลงบนขั้นบันไดหินหยกขาว จนแสบตาแทบลืมไม่ขึ้น

ซ่งชิงเดินตามหลังฉู่เหอ สีหน้าเผยแววเลื่อมใสอยู่หลายส่วน

“องค์รัชทายาท พอตระกูลหวังล่มสลาย ตระกูลใหญ่เก่าแก่ในกวนตงก็สูญเสียผู้นำไปอย่างสิ้นเชิงแล้ว ตั้งแต่นี้ไป บนราชสำนักแห่งราชวงศ์ต้าชิ่งคงไม่มีใครกล้าคัดค้านนโยบายใหม่ขององค์รัชทายาทแม้แต่คำเดียว”

ฉู่เหอหยุดฝีเท้าแล้วเงยหน้ามองท้องฟ้าสีคราม

“ต้นไม้ใหญ่ย่อมเรียกลม แมลงร้อยขาตายแล้วก็ยังไม่ล้มทั้งตัว แม้ตระกูลหวังจะล่มไปแล้ว แต่ในวงการขุนนางของแคว้นต่าง ๆ ทั่วแผ่นดิน ยังมีพวกต่อหน้าทำอย่าง ลับหลังทำอีกอยู่กี่คน ไม่มีใครตอบได้แน่ชัด”

ฉู่เหอหันกลับไปมองซ่งชิง น้ำเสียงเรียบเฉย